Dlaczego Skyrim?

Dlaczego Skyrim?

Zastanawiałem się nad tym bardzo długo. Właściwie, od kiedy pod koniec listopada Skyrim spalił mi kartę graficzną i miałem odpoczynek od grania na jakiś czas. Nie chorowałem wcześniej na punkcie Skyrim przed premierą, nie szalałem. Oniemiałem, kiedy go po raz pierwszy zobaczyłem. Spędziłem z nim z 6 godzin bez przerwy. Zatonąłem, wciągnęło mnie i nawet nie szukałem ratunku. Odciąłem się na 360 minut od bodźców zewnętrznych. Roberta nie było.

Komputer wyłączył się normalnie. Później przyszedł czas artefaktów, zimnych lutów, piekarnika, w końcu wymiany karty graficznej. Tyle tematem spalenia karty graficznej.

Jest nowa karta, powrócił temat Skyrim i drugiego Wiedźmina. O ile Skyrim jeszcze nie skończyłem (i nie spieszy mi się z tym), tak polską produkcję mam już za sobą od jakichś 2 miesięcy.

Może wolę Skyrim, bo ma otwarty, skandynawski świat?

Muszę się Wam przyznać, że cała seria Elder Scrolls jest mi raczej słabo znana – ot sumując w Morrowinda i Obliviona zagrałem nie więcej, niż łącznie 6 godzin. I to w kilku podejściach. Oczywiście za każdym razem świat był otwarty, było pełno zadań do zrobienia, miejsc do zwiedzenia. Była wolność – to wiedziałem.

Jednak dopiero Skyrim tak naprawdę daje nam poczuć to w pełni. W żadnym, absolutnie żadnym RPGu komputerowym nie ma takiej swobody, jak w serii Elder Scrolls. I tutaj Skyrim zabija drugiego Wiedźmina. W rodzimej produkcji brak otwartości świata wręcz męczy. Po sesji z dzieckiem Bethsedy mamy wrażenie, że tamten świat jest malutki, mikry. Chcesz wyruszyć w góry? Proszę bardzo, gnaj ile wlezie. Idź, aż znajdziesz zbocze, po którym nawet Smocze Dziecię nie wejdzie. Po drugiej stronie krainy masz lodowe pustkowie, zakończone bezkresną wodą. I to jest naturalne – świat się kiedyś kończy, ale nie na sztucznych skałach, nie ścianą drzew, czy martwym, miejskim murem, Kończy się tam, gdzie powinien.
Naprawdę – polecam sesję przy Skyrim choćby dla wielogodzinnego podróżowania i podziwiania.

A jest co podziwiać – oprawa audiowizualna robi wrażenie. Od zawsze byłem nastawiony szczególnie mocno na muzykę w RPGach i powiem Wam, że to, co wylewa się z głośników w Skyrim jest bardzo przyjemną, klimatyczną i przede wszystkim nie przekolorowaną muzyką. Pisząc przekolorowaną mam na myśli pewne nadużycia – potężne orkiestry, zmieszane z ogromnymi ilościami chórów, trąby i bębny w miejscach i sytuacjach, które absolutnie tego nie potrzebują.
Nie odnoszę się tutaj negatywnie do Wiedźmina 2, bo tam muzyka reprezentuje poziom jeszcze lepszy, niż w Skyrim, ale brakuje mi miejsca na jej pełne wykorzystanie. Nie zawsze to, co widziałem pokrywało się z tym, co słyszały moje uszy i generowała wyobraźnia (szczególnie, że w pierwszym Wiedźminie muzyka miała idealne umiejscowienie w fabule, sytuacji i lokacjach, o dwójce tego powiedzieć niestety nie można).

Graficznie jest dobrze, nawet bardzo. Pierwszy raz od dawna widzę tak dobrze wykorzystanie zanikania odległych miejsc – to trzeba zobaczyć. Podobnie jak aktywny HDR w akcji – bardzo mi przypadł do gustu pod względem nakładania barw na świat (lekko poszarzałe kolory – brak bardzo intensywnych, męczących oczu, cukierkowych kolorów). Jednak najciekawszym widokiem, jaki natrafiłem w Skyrim jest zorza polarna. Jeśli macie dużo szczęścia, to będziecie mieli okazję ubić smoka właśnie przy zorzy polarnej. Tutaj pojawia się diabeł i największy haczyk: taką zorzę można oglądać z 10 minut. Niebo mieni się ścianą barw, w tle leci niesamowicie klimatyczna muzyka (niżej macie ten właśnie utwór), słychać powiew wiatru, spada kilka płatków śniegu. I oto przed Waszymi oczami nieograniczony, piękny i żywy świat.
To właśnie w takich chwilach spija się esencję Skyrim. Powtarzałem to i jeszcze powtórzę: wolność. Niesamowite uczucie.

Wracając na ziemię krótko o sterowaniu i przeskoczę na kilka chwil do historii.

Sterowanie jest do niczego.

Historia. Tutaj właśnie Skyrim dostaje mocne lanie od Wiedźmina. Powiedzmy sobie szczerze – historia opowiedziana w grze Bethsedy jest prostacka przy opowieści Redów. Podobnie, jak zadania do zrobienia. Oczywiście wszystko w obu grach sprowadza się do pójdź, przynieś, zabij, wynieś. Ale należy wziąć pod uwagę to, że w Wiedźminie mamy wiele decyzji, które powodują w nas niepewność co do losów bohatera – wybieramy jakąś ścieżkę i podążamy nią z pełną odpowiedzialnością. W Skyrim owszem, podejmujemy decyzje, ale nie mamy (tak dużego) poczucia ich wpływu na świat (poza kluczowymi wyborami oczywiście). Nie da się stworzyć tak otwartego świata i jednocześnie wplątać bohatera w skomplikowaną intrygę. Da się jednak zrobić grę, gdzie świat jest na swój sposób otwarty, a jednocześnie nie mamy wrażenia bicia kijkiem po plecach i wskazywania dalszej drogi (pierwszy Wiedźmin).

Jednak tutaj też pojawia się pewna zaleta Skyrim. Tworzymy własną historię i własnego bohatera. Co istotne mamy tutaj dosyć duży wybór, jeśli chodzi o poprowadzenie swojej postaci i tak można zrobić samotnego, mrocznego i “złego” mistrza miecza, z drugiej strony można tez wytrenować bezlitosnego i głupawego barbarzyńcę. Decyzja należy do gracza.

Nasuwa mi się jedno porównanie: Wiedźmin, to gra paragrafowa z A do B, z B do C itd. Natomiast The Elder Scrolls to zbiór ksiąg rozgrywających się w jednej krainie, ale opowiadających o całkiem innych bohaterach.

Jedna, ważna uwaga – w zalewie masowego bicia kolejnych numerków przez Call of Duty czy Need for Speed, które niewiele nowego wnoszą do tematu i smakują, jak 3-dniowy kotlet z mikrofali Skyrim jest jak guma miętowa po obiedzie. Jest świeża, smaczna i przyjemna.

Wypadłoby już kończyć.

Wolę Skyrim, bo ma otwarty, skandynawski świat, po którym można włóczyć się godzinami i podziwiać.

Powiem Wam jeszcze jedno. Jest takie miejsce w głowie gracza cRPG, gdzie jest Diablo (1), Baldur’s Gate (1), Fallout (1 i 2), Planescape Torment, Wiedźmin (1). Tak teraz jest tam też Skyrim. Jak dla mnie gra z półki gier wszechczasów.
Żałuję tylko, że drugi Wiedźmin się tam nie dostał.

W Polsce wydawcą gry jest Cenega – www.cenega.pl

Twórcą gry jest Bethseda Softworks – www.bethsoft.com,

Na chwilę obecną Skyrim można kupić w okolicach 139 zł brutto, ale zapewne tuż po Świętach (Nowym Roku) cena spadnie poniżej 100 złotych.

Poniżej mała galeria najciekawszych ujęć bezpośrednio z gry (pomijając jedną grafikę). Tak wygląda Skyrim!